برایت می نویسم

فریاد کنم اندوه سال های نبودنت را

آنقدر از من دوری که برای رسیدن

تقویم قد نمی دهد

اما برایت می نویسم

از ته مانده غرورم

ودل تهی

و چشمهای منتظر

و دردی که با دیدنت تسکین می یابد

از همه وهمه که نشان نبودنت را میدهد

و تمام نامه ها را به آدرسی که ندارم پست خواهم کرد

می خوام دوباره بنویسم شاید کمی تسکین بگیرم

می خوام بگم چرا دنیای ما این جوریه؟

چرا با من با تو بد تا میکنه... بد تا کرد

چرا بعد این همه آشفتگی و دربه دری همه میگن زندگی کن؟

آخه چه جوری...؟ من که کاری به کسی نداشتم

داشتم نون عشقم رو می خوردم 

من که به همون دل خوشیهای کوچیکم قانع بودم